شبنمکده

من همان كودكيم
قصه هايم همه راست
حرف هايم همه رك
بازيم گرم و سبك

خنده هايم همه با مردم شهر
گريه با گريه ي دوست
که مرا آينه اوست

همه شب پنجره ی بسته چرا مي بينم
همه جا شاپرك خسته چرا مي بينم

من مگر طاقتم از طاقت شب بیشتر است
می رود در پس روز
تا نبیند همه در کوشش عشق
همه در جوشش و سوز

گرچه خوابم
دل من از دل شب صاف تر است
نفسم داغ تر است
چشمم از چشمه ی مهتاب صفا می گیرد
دلم از روشنی آب جلا می گیرد

من به دنبال حسی مي گردم
هر شبي پنجره اي باز كند
تا دل شاپركي شاد شود

با قلم بر دل هر پنجره ای می کوبم
شاید ای محبوبم
خفته ای برخیزد

نیست یک کس که در این فاصله شب را گیرد
تا قلم جان گیرد

همه شب یار دلم می سوزد
سوزم از جنس عذاب
گورم از جنس حباب
هفت رنگم لب آب
شاپرک خفته به خاک

باز با پنجره حرفی دارم
بی گمان دل دارد
هر که مشکل دارد